hiç bitmeyen hikayelerden

öküz boynuzunda şehir,
damarları yollar; hikayeler taşır,
kaşif gemilerinin düştüğü uçlara kadar

akşam üstü. yem bulmuş kuşlar eve dönüyor

I

...dar bir sokağa sarkan balkonda bir kız ağlar. sandalyede, dirsekleri balkon demirlerinde, yüzü kollarına gömülü. kısa siyah saçlar,bembeyaz bir ten. en yardım istenilen ve en uzak yerdir balkon, insan görüntülerinin arasında kimsesizliğin ana vatanı. belli belirsiz bir müzik sesi kaldırtır başını. müzik en acımasız bahanedir aslında; çölden alıp buzula atan. üşüdüğünü fark edip içeri girer. elinde bir kupa üstünde boyunlu bir kazakla döner balkona, belli belirsiz sesi tekrar yakalar...

kolumu sıktı. bir uzvun bedene yalan atması nasıl olabilir, beden bunu nasıl düşünebilir ve onur için, o insanları kırmaktan başka bir işe yaramayan erdem yoksulu şey için kolumu nasıl sıkar. neyim ben orospu mu? utanmam sıkılmam mı gerekiyordu yapmak istediğim şeyi yapmak için. neden güvenmiyor bana? sadece oturup muhabbet ediyorduk. her konuştuğum erkeğin değilim ben, kadınınım dediğimim. aciz ve bakılması gereken biri değilim. niye niye bana böyle davranıyor. onu seviyorum, hayatımı mahvetmeyecek kadar. neden yıkıcılaştırıyor aşkı?