...

ah biz ne kadar da kötü çocuklarız; babalarımızın kıymıklı ellerine hep karşı durduk. hiç anlamadık o odunların topraktan beslendiğini, bizim onlara ancak kaynak olabildiğimizi. sebepsiz büyüdük, türümüz olmayan, meyvesiz ama güçlü bir ağaçtan göklere. belki bizi, işimize yaramayacak meyvelerimiz için yaptılar, belki de güzel kokan bir çiçek için ama şunu biliyorduk ki hangi sebeple olmuşsak olalım, biz istememiştik dünyaya gelmeyi. gövdeye sarılan dallarımızı kestiler, öldürmeyelim diye güneşsizlikten onları; uzayıp giden dallarımızı kestiler rahatsız etmeyelim diye başka sınırları. koruyamadılar bizi küçük baş hayvanların katliamından, koruyamadılar. yaralandık bazılarımız öldü, düşenler oldu yere, yerine kaçak göçek çocuklar doğdu.